In de geschiedenis van de digitale camera heeft Olympus meermalen opmerkelijke vernieuwingen geïntroduceerd. Dat ze daarbij goed luisteren naar de wens van de consument, tonen ze aan met de fraaie, compacte en innovatieve E-410.
COMPACTE BOUW
De E-serie van Olympus gaat terug tot 2000, toen de E-10, een digitale spiegelreflex zonder verwisselbare objectieven, werd gelanceerd. Het zou nog drie jaar duren voordat er echt betaalbare spiegelreflexen op de markt kwamen. Inmiddels zijn ze er te kust en te keur, voor prijzen vanaf ongeveer een kwart van wat je destijds voor die roemruchte E-10 moest betalen. Waar veel concurrenten nog steeds voortborduren op analoge modellen, baseert Olympus zijn digitale spiegelreflexen tegenwoordig op het four/thirds-systeem dat van de grond af is gebouwd op digitale techniek. De reflexen van Olympus vallen dan ook op door hun zeer compacte bouw, zowel van het camerahuis als van de objectieven. De onlangs geïntroduceerde E-410 is duidelijk een rechtstreekse opvolger van de E-400 en is ongeveer even klein en licht. Het meest in het oog springende verschil tussen beide camera's is de mogelijkheid om de monitor als zoeker te gebruiken, iets wat Olympus aanduidt met de term ‘live view'.
LIVE VIEW
Veel consumenten die van een digitale compact naar een reflex wilden overstappen, hebben zich afgevraagd waarom je bij al die reflexen - in alle opzichten toch duidelijk superieur aan compactcamera's - niet de mogelijkheid had om op de monitor van de camera het beeld voorafgaand aan de opname te beoordelen. Kortom, om hem al zoeker te gebruiken, zoals bij compactcamera's gebruikelijk is. De reden hiervoor moet gezocht worden in het zoekersysteem. Bij een reflexcamera bevat deze een spiegel die de lichtstralen naar de zoeker omleidt en pas op het moment dat de foto gemaakt wordt, omhoog klapt om het licht door te laten naar de sensor (of, bij analoge camera's, naar het filmvlak). Zolang die sensor niets ziet, is er ook geen beeld op de monitor. Er zijn nogal wat voorzieningen nodig om bij een reflex een beeld op de monitor te krijgen in de opnamestand. De spiegel moet uiteraard opgeklapt worden, maar dan werkt het belichtings- en autofocussysteem weer niet. Daarvoor moet de spiegel weer teruggeklapt worden en dat is de reden dat het monitorbeeld op dat moment even bevroren wordt. Ook de goede gewoonte om bij een opname de ontspanknop eerst half in te drukken, om belichtingsmeting en scherpstelling te laten plaatsvinden, werkt zonder nadere voorzieningen niet. Olympus laat met de E-410 zien dat het in staat is om aan lastig te realiseren consumentenwensen te voldoen: afgezien van het tweemaal klappen van de spiegel merk je weinig van de nadelen van de implementatie van live view. Aan de andere kant moet je je als consument afvragen of die live view nu wel zo belangrijk is. De gewone doorkijkzoeker van een spiegelreflex geeft immers een overzichtelijk en helder beeld dat niet beïnvloed wordt door omgevingslicht. Tevens zorgt het voor een veel stabielere opnamehouding dan wanneer je de camera op enkele decimeters van het oog in de lucht houdt. Daar komt bij dat scherpstellen op de monitor met zijn relatief lage resolutie een stuk lastiger is. De E-410 heeft gelukkig veel meer te bieden dan live view, zoals de zeer compacte bouw en de fraaie, solide afwerking. De camera is prettig te bedienen en goed uitgerust voor een model in deze prijsklasse. Er is geen sprake van een merkbare ontspanvertraging en ook verder is de snelheid zeer goed te noemen. Alleen bij weinig licht wordt de automatische scherpstelling wat traag, waarbij het gebruik van de flitser als hulplicht niet echt een fraaie oplossing biedt.
MET SUCCES
Olympus gebruikt een sensor van 17,3 x 13 mm, tegenover het APS-C-formaat van 23,5 x 15,7 mm dat de meeste andere spiegelreflexen herbergen. Het bekend nadeel van een kleinere sensor is dat ze gevoeliger zijn voor ruis. Te oordelen aan de resultaten van de E-410 heeft Olympus hier met succes aan gewerkt: het ruisniveau ligt beduidend lager dan bij eerdere modellen. Leidt het wegpoetsen van ruis vaak tot een duidelijke verslechtering van de detaillering (bij sommige compactcamera's zelfs op het belachelijke af), hier blijft het binnen zeer acceptabele grenzen. Ook bij hogere gevoeligheden zien de foto's van de E-410 er dus uitstekend uit.
GROTE BROER
Ongeveer gelijktijdig met de E-410 brengt Olympus de E-510 op de markt, die zowel van buiten als van binnen als de ‘grote broer' kan worden beschouwd. Hij is iets forser en zwaarder, voorzien van een stevige handgreep, minder menu-afhankelijk bij de bediening en voorzien van een beeldstabilisator. Vooral dat laatste is iets dat veel mensen bij de E-410 zullen missen en waarvoor ze de ongeveer honderd euro extra die de 510 kost, graag over zullen hebben. Ook de E-510 beschikt overigens over ‘live view'. Wie deze functie kan missen, moet ook de E-400 in het oog blijven houden want naar verluidt gaat die voortaan als instapmodel door het leven voor een bijzonder aantrekkelijke prijs.
CONCLUSIE
De Olympus E-410 is een goede keus voor mensen die op zoek zijn naar een capabele maar compacte digitale spiegelreflex. Het is een prettig te bedienen camera die voortreffelijke resultaten levert tegen een alleszins acceptabele prijs. De zin van het gebruik van de monitor als zoeker mag discutabel zijn, feit is dat de consument daarom vraagt en Olympus is er met deze E-410 in geslaagd in die wens te voorzien zonder dat de fotografische praktijk daar al te veel onder lijdt.
